محله شان را که پیدا کرد، از یک عابر سراغ کوچه شان را گرفت...

-همین کوچه است آقا!

نشانی خانه شان را پرسید.

-جلوتر که بروید، دری است نیم سوخته...

«عزیزم! امروز روز تولد مریم است. لطفاً موقع برگشتن، یک عروسک برایش بخر». مرد یادداشت را دوباره در جیبش گذاشت. ... بعد از جشن تولد که مهمانها رفتند، مریم مشغول بازی با عروسک جدیدش شد؛ پدر، طوری که کسی نفهمد و در حالی که لبخند می زد، به او گفت: «ولی اصلاً دستخط مامانت رو خوب تقلید نکردی!».

مسیح زودتر از بقیه بلند شد و ایستاد. تکبیر را که شنید دست هایش را بالا برد و نیت کرد: چهار رکعت نماز ظهر به امامت حجت بن الحسن... الله اکبر

با هر کس که حرف مي زد، هنوز چند دقيقه نشده، طرف معذرتخواهي مي کرد و مي رفت... آخر نتوانست يک دل سير با يک نفر درد دل کند. خسته شده بود. بليطهايش را برداشت و برگشت توي باجه بليط فروشي.

(عکس:وبلاگ طبقه چهارم http://4thfloor.blogfa.com/post-152.aspx)

گفت:«لطفاً این پرونده ها را بشمار» ... گفتم:«مثل هفته قبل ... هنوز به سیصد تا هم نرسیده». غمی روی چهره اش نشست. گفت: «یاران من کی کامل می شوند؟...»

فاطمیه که شد، سید پارچه ای روی در مغازه اش زد که: به علت شهادت مادرم، مغازه تعطیل است...

نشسته بود کنار خيابان، بالاي سر زنش و گريه مي کرد. داد می زد و به خودش لعنت مي فرستاد. ديگر فايده اي نداشت؛ حتي اگر همه کلاه های ايمني دنيا را روی سرش مي گذاشت.

وقتی که نشست فهمید که باز هم اشتباه کرده. اعصابش حسابی خرد شده بود. با صدای بلند فریاد زد: لعنت به این گلهای مصنوعی

نوبت رمی جمرات بود؛ نزدیک که رسید، ایستاد، بسم اللهی گفت و اولین سنگ را به طرف جمره پرتاب کرد. خیلی جدی و در عین حال عصبانی بود؛ انگار مقصر همه اشتباهات و گناهانش را شیطان می دانست. هنوز سنگ دوم را پرتاب نکرده بود که سنگی به سرش خورد.

آن طرف رودخانه که رسیدیم در ساحل رود جسد زخمی اش را پیدا کردیم در حالی که دهان خودش را پر از گِل کرده بود! قبل از حمله اصرار داشت که در عملیات شرکت کند. گفتم: نه. این عملیات حساس است و تو خیلی جوانی. ممکن است زخمی بشوی و فریاد بزنی. گفت: قول می دهم اگر زخمی شدم فریاد نزنم

گفت: «می خواهم ببینمت». جواب داد: «طاقت نمی آوری». باز هم اصرار کرد....بالهایش که سوخت به حرف شمع رسید

خیلی عاشق نوکیاN76بود. یک روز صبح که از خواب بیدار شد، گفت: دیشب خوابN76رو دیدم! ...اون موقع بود که فهمیدم هنوز عاشقت نیستم

دو برادر که کشتی می گرفتند، پدربزرگ برخلاف پدر و مادر آنها، برادر بزرگتر را تشویق می کرد! از پدربزرگ پرسیدند: شما چرا برادر بزرگتر را تشویق می کنید؟ با گریه گفت: آسمانها را نگاه کردم دیدم فرشتگان حسین را تشویق می کنند؛ به شما نگاه کردم دیدم شما هم او را تشویق می کنید؛ دیدم حسنم تنهاست

روی برف ها که سر خورد، قبل از این که روی زمین بیافتد، دستش را حائل کرد تا کمتر آسیب ببیند ... از روی زمین بلند شد؛ برف ها را از روی لباسهایش پاک کرد و راه افتاد ... با خودش فکر کرد: اگر کسی دست نداشته باشد...

در این اضطراب بود که چگونه با مادر خداحافظی کند و او را تنها بگذارد و برود. می دانست شاید برگشتی در کار نباشد و این، اولین و آخرین خداحافظی او باشد. به مادر نگاه کرد که سینی آب و قرآن در دست داشت و به تماشای او ایستاده بود. سعی کرد آخرین جمله های مادر را حدس بزند؛ «مواظب خودت باش پسرم»، «ایشالا جنگ زود تموم شه برگردی خونه»، «زود به زود زنگ بزن»، «هر وقت شد مرخصی بگیر یه چند روزی بیا اینجا» ... از زیر قرآن که رد شد، برگشت سمت مادر و خداحافظی کرد. مادر گفت: خداحافظ. سلام من رو به حضرت زهرا برسون

(برداشتی از خاطره یک مادر شهید)